NDR


Hoofdmenu
Archief:

Home

Nieuws

Organisatie

Bibliotheek

Fototheek

Videotheek

Museum

Geschiedenis >

Historie: Jerôme Winsser


Hieronder een artikel van Henri van Voorn uit Draf&Rensport nr.35 uit 2006, ter nagedachtenis aan een markante draver-eigenaar.

eigenaar

Jerome Winsser in een bekende pose.
Druk in de weer met zijn idool Udo Quick,
een paard dat perfect bij hem paste.


Naar eerst vorige week bekend werd, is Jerôme Winsser op 85-jarige leeftijd in zijn woonplaats Peize overleden. Hoewel de heer Winsser al geruime tijd niet meer in de drafsport actief was, heeft de kleurrijke eigenaar vooral dankzij zijn grote crack Udo Quick een stempel gedrukt op de drafsport in de jaren tachtig.

Wie zoals ik vanaf 1974 voor het blad Draf&Rensport actief is, heeft in de achterliggende jaren vele bijzondere mensen ontmoet. Sommigen hebben onuitwisbare herinneringen achtergelaten. Jerôme Winsser is zo iemand. Neem alleen zijn naam al. Hoewel gezegend met een uiterst fraaie voornaam, stond hij in Groningen en omgeving bekend als "King Winsser" ofwel "de king". Het schijnt dat hij ooit heeft geroepen "I am the king".
Hoewel het de king in 1972 zakelijk minder goed ging, maakte hij tot veler verbazing in 1977 als zeer vermogend man zijn entree in de drafsport. Een van de eerste dravers die hij kocht was Le Bonheur later gevolgd door Ooster G. Het geheim achter zijn plotselinge rijkdom heeft hij me nooit willen vertellen. Wel dat alleen een Aziatische bank in Amsterdam nog vertrouwen in hem had en dat hij daardoor zaken kon doen met Nigeria. Vol trots besloot hij dan het gesprek met de woorden: "de belastingdienst heeft maandenlang bij mij gecontroleerd, maar rolde daarna de rode loper uit". De king genoot vanaf dat moment van zijn nieuwe status en liet de drafsport daar van mee genieten. Stalpersoneel en iedereen die zich daarvoor uitgaf kreeg regelmatig een fikse fooi uit de enorme stapel bankpapier. Baanpersoneel en koersbezoekers vergat hij evenmin als er iets te vieren was. In zijn hoogtijdagen trad hij via zijn bedrijf Erasmus BV met grote regelmaat als sponsor op. Kortom, de vrijwel altijd in een onberispelijk krijtkostuum gestoken king was spraakmakend aanwezig en genoot daar zelf ten volle van. Legendarisch is het verhaal dat hij op de Auto RAI gewapend met een koffertje met meer dan driehonderd briefjes van duizend bij de stand van Rolls Royce over de omheining stapte om contant een nieuwe auto te kopen. Uiteraard was hij ook op zoek naar een topdraver. Die kreeg hij onverwacht in de vorm van Udo Quick. Hij had Arend de Wrede opdracht gegeven om voor maximaal 15.000 gulden een jaarling bij Buitenzorg te kopen. De Wrede kocht Udo Quick, maar ging wel duizend gulden over de afgesproken limiet heen. De king was vervolgens onverbiddelijk en weigerde het paard. Omdat zijn dochter Udo zo'n lief paard vond, ging de koop alsnog door en had hij naast Utopia Fortuna een tweede jaarling van klasse. Het bleek een gouden besluit. Reeds op tweejarige leeftijd werd Udo derde in de Jonker-prijs en tweede in de Productendraverij. In de eerste koers reed Arend de Wrede hem en daarna verhuisde hij naar Jan Wagenaar. Op driejarige leeftijd keerde hij terug naar Ureterp om jaren later tijdelijk naar de stal van Hugo Langeweg te gaan. Ook daarna keerde hij weer terug naar de plaats waar hij hoorde, entrainement De Wrede in Ureterp.
Arend de Wrede is even stil als ik hem het heengaan van Winsser vertel, maar omschrijft zijn kleurrijke eigenaar dan heel mooi. "Het was een super man, die alles voor zijn paarden over had. Er was slechts één probleem. Zijn paarden waren de beste en moesten dus winnen. Dat maakte het rijden voor hem uiterst lastig. Buiten de koersen om kon je geen betere man wensen. Hij was bovendien een voortreffelijk gastheer". Dat laatste ondervond ik als bestuurslid van de baanvereniging Groningen. Na een supertrio-zege over 2800 m werd het gehele bestuur 's avonds bij de king uitgenodigd om wijn uit het jaar 1928 te drinken. Met gevoel voor theater schonk hij zes glazen uit de fles, die hij ooit voor 6.000 gulden op de kop tikte. Het koude pilsje dat hij daarna serveerde, smaakte overigens minstens zo goed. Udo Quick won als driejarige het H. van Wickevoort Crommelin Memoriaal en won een jaar later het Vierjarigen Kampioenschap. De king raakte meer en meer in vervoering van zijn crack. Ik herinner me een overwinning in Groningen waarbij hij op het laatste eind op het middenterrein mee rende onder het roepen van kreten als "daar komt hij, daar komt hij, de koning der Turken". Hoewel het verband tussen Udo en Turkije mij volledig ontging, was wel duidelijk, dat successen van Udo Quick hem in hogere sferen brachten. Dat had echter ook een keerzijde. Bij nederlagen, vooral tegen zijn grote rivaal Uno Hazelaar, kon hij onaangenaam reageren. Ook het journaille moest het dan ontgelden. Op de van hem bekende manier kreeg ik dan te horen: "mijnheer Van Voorn ik sla u met het grootste gemak net zo ver onder het gras als u er nu boven staat". Hij had echter ook de klasse om na hooguit een week of twee met uitgestoken hand op je af te komen met de woorden "wij moeten weer vrienden worden". Dat tafereel herhaalde zich een paar keer per jaar. Een collega journalist verraste hij ooit met zijn bij tijd en wijle grove humor. De king wees naar zijn edele delen en zei letterlijk: "U lijkt op hem, maar bent niet zo knap". Iets beter weten dan de king was onmogelijk. Ook daar had hij een mooie uitspraak voor. "Als u meer verstand hebt dan mij, dan heeft u ook meer geld". Dat laatste was niet het geval en dus was de discussie gesloten. Hij had het trouwens niet zo op mensen, die meer dan hij geleerd hadden en bewees dat met een prachtige stelling "Als ik morgen in een advertentie een professor vraag om voor 250 duizend gulden per jaar mijn wc papier recht af te scheuren, dan staan zij in de rij om bij mij te komen werken".
Udo Quick bezorgde hem in de jaren 1980 tot en met 1985 vele mooie momenten. Hij liep zich vele keren in de prijzen in de Grote Prijs der Lage Landen en de Prijs der Giganten, won met Hugo Langeweg het Kampioenschap Nederlandse Paarden, werd tweemaal Draver van het Jaar en startte in 1984 in de Prix d'Amérique. De king had voor die laatste gebeurtenis de hele noordelijke media gemobiliseerd en liet vooraf weten, dat de Parijse Eiffeltoren onderste boven zou gaan als Udo Quick zou winnen. Zover is het niet gekomen, maar in de door Lurabo gewonnen koers ging Udo zeker niet af en liet cracks als Snack Bar en Diamond Exchange achter zich. In 1983 vond in Hilversum een legendarische Match à Deux plaats tussen Uno Hazelaar en Udo Quick. Het werd een ongekend spannende race, die Uno met centimeters verschil in zijn voordeel besliste.
In 1986 ging Udo Quick de fokkerij in. De king trad minder op de voorgrond en verdween uiteindelijk stilzwijgend van het toneel. Het ging hem minder goed, maar veel meer dan de mededeling "ik heb grote vorderingen in Nigeria uitstaan, maar er mag geen geld het land uit" liet hij daar niet over los. Zo is Jerôme Winsser na een bijzonder leven in betrekkelijke anonimiteit heengegaan.
Moge hij rusten in vrede!

Naschrift: Udo Quick werd Paard van het Jaar in 1982 en 1983. Volbloed van het jaar 1982 was King, en dat was de bijnaam van Udo's eigenaar Winsser. Zou Winsser stemmen hebben gekocht?

Udo Quick staat bij de BN-ers in onze Hall of Fame, met een carrière-overzicht, een aantal foto's en een interview met de heer Winsser voorafgaand aan de Match à Deux. Click hier




  terug naar boven

© Copyright Archief NDR


Submenu
Geschiedenis:

Klassiekers

Kampioensch.

Rennen

Langebanen

Kortebanen

< Mensen

Diverse